[M] San Carlos Borromeo, obispo

PAGBASA GIKAN SA SAN PABLO NGADTO SA TAGA-FILIPOS

Phil. 2: 12-18

Busa, mga minahal nga higala, ingon nga nagmasinugtanon kamo kanako sa uban pa ako kaninyo, labi pang hinungdanon nga magsugot kamo kanako karon nga layo na ako kaninyo. Padayon kamo pagpaningkamut uban sa kahadlok ug pagtahod aron paghingpit sa inyong kaluwasan, kay ang Dios anaa kanunay diha kaninyo aron paghatag kaninyog tinguha pagtuman sa iyang kabubut-on. Buhata ang tanan sa walay pagmulo o paglalis, aron walay ikasaway kaninyo ingon nga mga hingpit nga anak sa Dios nga nagpuyo sa usa ka kalibutan sa mga tawo nga hiwi ug dautan. Kinahanglan nga modan-ag kamo taliwala kanila sama sa mga bituon nga nagsidlak sa kalangitan, samtang gitanyag ninyo kanila ang mensahe nga naghatag sa kinabuhi. Kon himoon ninyo kini, duna akoy katarungan sa pagpasigarbo kaninyo unya sa pagbalik ni Cristo, kay kini magpakita man nga ang tanan Kong paningkamut ug pagbudlay wala diay makawang. Tingali, sama sa usa ka halad, ang akong dugo ibubo diha sa inyong halad-sinunog alang sa Dios. Kon mao man ugaling kana, nalipay ako ug paambiton ko kamong tanan sa akong kalipay. Sa samang paagi, kinahanglan magmalipayon usab kamo duyog kanako.

SALMO RESPONSORYO

Ps. 27: 1. 4. 13-14

Ang Ginoo mao ang akong kahayag ug akong kaluwasan.

Ang Ginoo maoy akong kahayag ug akong kaluwasan kinsa may akong kalisangan? Ang Ginoo maoy dalangpanan sa akong kinabuhi; kinsa pa may akong kahadlokan?

Ang Ginoo mao ang akong kahayag ug akong kaluwasan.

Usa ka butang ang akong gipangayo sa Ginoo; kini mao ang akong gipangita: ang pagpuyo diha sa balay sa Ginoo sa tanang mga adlaw sa akong kinabuhi aron makasud-ong ako sa kahiligugmaon sa Ginoo ug makapalandong sa iyang templo.

Ang Ginoo mao ang akong kahayag ug akong kaluwasan.

Gituohan ko nga makakita ako sa kayo sa Ginoo diha sa yuta sa mga buhi. Paabota sa walay kahadlok ang Ginoo; pagmalig-on sa kasingkasing, ug paabota ang Ginoo.

Ang Ginoo mao ang akong kahayag ug akong kaluwasan.

PAGBASA SA SANTOS NGA EBANGHELYO SUMALA NI SAN LUKAS

Lk. 14: 25-33

Sa usa ka higayon niana, dihay dakong panon sa mga tawo nga mikuyog kang Jesus, ug milingi siya ug miingon kanila, "Kinsa kadtong moari nga dili magdumot sa iyang amahan ug inahan, sa iyang asawa ug mga anak ug mga igsuon, ingon man sa iyang kaugalingon, dili mahimong akong tinun-an. Ug kinsa kadtong dili mopas-an sa iyang krus ug mosunod kanako, dili mahimo nga akong tinun-an. Kon usa kaninyo naglaraw pagtukod og tore, tun-an una niya kini ug iyang bana-banaon pila ang magasto, aron pagsuta kon may igo ba siyang salapi nga ikahuman niini. Kay kon kini dili niya buhaton, dili mahuman ang tore tapos niya ikapahimutang ang pundasyon; ug ang tanan nga makakita sa gisangpotan mobiaybiay unya kaniya." Ug moingon sila, "Kining tawhana nagpatugag tukod og tore, apan dili diay makahuman niini! Kon ang usa ka hari nga may napulo ka libo ka sundalo makiggubat batok sa laing hari nga may kawhaan ka libo ka sundalo, iya unang tun-an ug hukman kon makasukol ba siya sa maong hari. Kondili siya makasukol, mapugos siya pagpadalag mensahero sa pagtagbo sa maong hari samtang atua pa siya sa layo aron makigsabotsabot alang sa kahusay. Sa samang pagkaagi, walay bisan kinsa kaninyo nga mahimong akong tinun-an gawas kon iyang biyaan ang tanan niyang katigayonan."